БИЛӘНКЕ I и. сөйл. 1) Авыр йөк күтәргәннән барлыкка килгән бил авыртуы, бил язылмау чире

2) күч. Биләмче. Әйт, бәдбәхет, кайда --- йөрдең, әйт тизрәк, тәүфыйксыз, биләнке! Ф.Сәйфи-Казанлы

◊ Биләнке булу (биләнкегә сабышу) Артык авыр күтәрү аркасында, хатын-кызның йөреше авыраеп, билен яза алмас хәлгә килү