ӘРБӘ и. Ашлык сукканда, көшел өстенә җыелып барган башаклар, салам кисәкләре; суктырылган көлтә (терлек азыгына кушып бирелә). Каядыр бер икенче өяздә «әрбә» «башак» мәгънәсендә истигъмаль кылына икән. Хәлбуки Тәтеш өязендә «әрбә» дигән сүз бөтенләй юк, бәлки «әрбәлек» дигән сүз генә бар. Җ.Вәлиди