ӘҢКЕ’-МӘҢКЕ КИЛҮ ф. сөйл. Нинди дә булса сәбәптән баш аңгыралану, миңгерәүләнгән сыман булу. [Бамбыр] Кире килеп урынына утырды, кесәсеннән янчыгын чыгарды: – Син, адаш абзый, миңа рөхсәт ит инде, бу нәрсәне азрак төтәтеп җибәрим, югыйсә, баш әңке-мәңке килә сыман. З.Зәйнуллин