ӘЛБӘТ кер. сүз гар. иск. к. әлбәттә. Мин барам, әлбәт, барам; Бармасам, дөнья йөзе булсын хәрам. Г.Тукай. Сөембикә әйтте: – Әлбәт, әлбәт, син акларсың кылмышыңны. Р.Батулла