ӘБЕ’Р-ЧӘБЕР җый. и. сөйл. 1) Кыйммәте, эчтәлеге түбән булган, зур әһәмияткә ия булмаган әйберләр; вак-төяк. Без бик риза түгел сиңа, Вак-төяк, әбер-чәбергә күп урын бирә «Шура». Ш.Бабич

2) Кече яшьтәге бала-чага. Авылда карчык-корчык та безнең кебек әбер-чәбер калган. Ә.Айдар

3) Дәрәҗә, абруй, байлык ягыннан түбән саналган катлау кешеләре. Җыелышка әбер-чәбер килгән иде