АУЛАКЛА’У ф. сөйл. 1) Үзләре генә калу, бергә-бер ялгыз калу. [Гашия һәм Әхмәтша] Икәүдән-икәү, үзләренчә аулаклап кына булса кирәк, өйалдында сөйләшеп торалар иде. М.Әмир. Карт белән карчык, аулаклап кына, чәй эчәргә ниятләделәр. Казан утлары

2) Аулак өйгә йөрү