АРЧЫЛУ ф. 1) төш. юн. к. арчу (1–3 мәгъ.). Алар тиз арада кардан арчылды. Р.Фәизов

2) күч. Котылу, бушау; азат ителү, азат булу. Ул, күздән тамган яшьләрнең ачылыгыннан арчыла алмыйча, елау аралаш, юл буенча клиндер кимереп барды. К.Нәҗми