АЛДЫРТУ ф. 1) йөкл. юн. к. алу. Математика укытучысы, кибетчене эшеннән алдыртып, аның урынына калды. К.Кәримов

2) к. алдыру (2–5, 10 мәгъ.). Кайсылары, дилбегәне бер кагып, чөңгереп җибәрүеңә, озын сыйракларын еш-еш алдыртып, биегәндәй тигез юыртып бара. К.Миңлебаев