АЛАПА’Й-ШАЛАПАЙ с. 1. сөйл. Җыйнаксыз, шапшак, пычрак. Алапай-шалапай йөрүчеләрне җенем сөйми, дип ачуланып калды әбисе. Мәдәни җомга

2. и. мәгъ. Эшсез интегеп йөрүче, җилкуар, тәртипсез, җиңел акыллы кешеләргә карата әйтелә. Бетмәс монда җыен алапай-шалапай. М.Мәһдиев