АБЫНКЫ с. сөйл. 1) Боек, сүлпән, омтылышсыз; дәртсез, рухсыз (кешегә карата)

2) Абынучан, сөрлегүчән, абына-сөрлегә торган; үшән. Үзе салынкының – аты абынкы. Мәкаль