АБАЛАНУ ф. диал. сир. 1) Ашыгу, кабалану. Ул, юлның күп өлешен абаланып кайтканга, арыган, мышкылдаган һәм нәрсәдәндер каушаган иде. А.Шамов

2) Үрмәләп менү. Печәнлеккә абаланып менеп китү

3) Сөртенү. Бераздан соң алар игеннәр арасыннан абаланып бара башладылар. А.Шамов

Абалана башлау Абаланырга керешү

Абалана төшү Бераз абалану

Абаланып алу Кинәт, кыска вакыт абалану

Абаланып кую Бер тапкыр, азга гына абалану